بار کوپرشتاین، بازمانده اسرائیلی، از شکنجه حماس و دستور حفر قبر خودش می‌گوید

بار کوپرشتاین، گروگان اسرائیلی آزادشده، می‌گوید تروریست‌های حماس به او دستور دادند برای یک ویدئوی تبلیغاتی قبر خودش را حفر کند. او نپذیرفت.

این جوان ۲۴ ساله در مصاحبه‌ای که تلگراف در ۱۳ اکتبر ۲۰۲۶ منتشر کرد، گفت در دوران اسارت حدود ۲۹ کیلوگرم وزن کم کرده و آزارهایی دیده که ایستادن را برایش دشوار کرده بود. روایت او نشان می‌دهد اسیرکنندگانش چگونه غذا، اطلاعات و پیام‌هایی را که گروگان‌ها اجازه داشتند به خانواده‌هایشان برسانند، کنترل می‌کردند.

کوپرشتاین در جریان کشتار به رهبری حماس در ۷ اکتبر ۲۰۲۳، از جشنواره موسیقی نوا ربوده شد. او در ۱۳ اکتبر ۲۰۲۵، پس از ۷۳۸ روز در غزه، آزاد شد.

سخنانی که مقابل دوربین تحمیل می‌شد

کوپرشتاین به تلگراف گفت اسیرکنندگانش از او می‌خواستند مقابل دوربین از حماس تعریف کند، در حالی که به گروگان‌ها می‌گفتند دولتشان آن‌ها را رها کرده و خواهان مرگشان است.

او در مصاحبه جداگانه‌ای با سی‌ان‌ان در نوامبر ۲۰۲۵، دلیل همکاری در ضبط این سخنان را توضیح داد: می‌خواست خانواده‌اش بدانند زنده است.

حماس در آوریل ۲۰۲۵ ویدئویی از کوپرشتاین و گروگان دیگری به نام ماکسیم هرکین منتشر کرده بود. کوپرشتاین پس از آزادی گفت کلماتی که اسیرکنندگانش به او دستور می‌دادند بیان کند، برایش کمتر از رساندن نشانه‌ای از زنده بودنش به نزدیکان اهمیت داشت.

گرسنگی و ضرب‌وشتم مکرر در زیر زمین

کوپرشتاین که بیشتر دوران اسارت را زیر زمین و همراه پنج گروگان دیگر گذراند، از آب آشامیدنی کثیف، غذایی که گاهی در آن لارو حشرات بود و امکان دوش گرفتن فقط ماهی یک بار گفت. آن‌ها روی تشک‌های نازک کنار گودالی می‌خوابیدند که نقش توالت را داشت.

شرح آزارهای جسمی او در چند مصاحبه آمده است. در شهادتی به شبکه اسرائیلی کان که رسانه اسرائیل نشنال نیوز آن را گزارش کرد، گفت اسیرکنندگانش پاهای او را به چوب بستند و به کف پاهایش ضربه زدند؛ چند انگشت پایش شکست. به گفته او، تا یک ماه نمی‌توانست راه برود.

او همچنین از روزهای بدون غذا و بازجویی با تهدید اسلحه گفت. در جریان یکی از حمله‌ها، ترسیده بود که اسیرکنندگانش قصد قطع کردن پاهای او را دارند.

ربوده شدن هنگام کمک به دیگران

هنگام آغاز حمله، کوپرشتاین در جشنواره نوا کار می‌کرد. روایت‌های بازماندگان که خانواده‌اش نقل کردند و تایمز آو اسرائیل منتشر کرد، او را در حال رسیدگی به مجروحان به جای فرار توصیف می‌کردند. بستگانش بعدتر او را در تصاویری شناسایی کردند که دست‌وپابسته روی زمین بود.

او به سی‌ان‌ان گفت نمی‌توانست با این فکر زندگی کند که کسانی را ترک کرده که می‌توانسته به آن‌ها کمک کند. وقتی از او درباره قهرمان خوانده شدنش پرسیدند، گفت: "من فقط کارم را انجام دادم."

این احساس مسئولیت به پیش از اسارت بازمی‌گشت. پس از انتقال به زیر زمین، با مبارزه دیگری روبه‌رو شد: پیدا کردن راهی برای تحمل روزهایی که چشم‌هایش بسته بود و اجازه حرف زدن نداشت. او به سی‌ان‌ان گفت شمردن روزها به یکی از معدود کارهایی تبدیل شد که می‌توانست انجام دهد.

ایمان و حمایت متقابل گروگان‌ها

کوپرشتاین در مصاحبه‌ای با رویترز در نوامبر ۲۰۲۵ گفت ایمان و همبستگی به زنده ماندنش کمک کردند. گروگان‌ها پس از کتک‌خوردن، یکدیگر را در آغوش می‌گرفتند و به هم دلگرمی می‌دادند. آن‌ها همچنان دعاهای شامگاه جمعه را می‌خواندند.

او همچنین از نگهبانی یاد کرد که به گروگان‌ها دستور داده بود سه نفر را از میان خود برای کشته شدن انتخاب کنند. این تهدید عملی نشد.

یک منبع در شاخه نظامی حماس در پاسخ به همان گزارش رویترز، بدرفتاری با گروگان‌ها را رد کرد.

معنای آزادی در زندگی روزمره

یک سال پس از آزادی، کوپرشتاین به تلگراف گفت انتخاب زمان غذا خوردن و دوش گرفتن برایش معنای تازه‌ای پیدا کرده است. او در ابتدا گاهی روزی پنج بار دوش می‌گرفت.

بازگشت به خانه دشواری‌ها را بلافاصله پایان نداد. او در مصاحبه پیشین خود با سی‌ان‌ان از شب‌های بی‌خوابی و افکار آزاردهنده گفته و بر اهمیت حضور افرادی که دوستش دارند و حمایتش می‌کنند، تأکید کرده بود.

او مصمم بود با خانواده‌اش وقت بگذراند، جایی برای شوخ‌طبعی پیدا کند و به آینده نگاه کند.