فراتر از دوستی: اتحاد آمریکا و اسرائیل واقعا چگونه کار می‌کند
نوشته تحریریه The Israel Deskانتشار:
هر خبر اسرائیلی سرانجام از واشنگتن می‌گذرد. یک محموله سلاح، یک قطعنامه سازمان ملل، یک معامله گروگان‌ها با حضور فرستادگان آمریکایی در اتاق: آمریکا در اخبار اسرائیل شخصیتی است که هیچ کشور دیگری نیست. هواداران این پیوند را ناگسستنی می‌خوانند؛ منتقدان آن را محصول یک لابی. هر دو شعار سازوکار را پنهان می‌کنند. رابطه واقعا از این‌ها ساخته شده است.
لوله سلاح
ستون فقرات، یادداشت تفاهمی ده‌ساله است، نسخه کنونی در 2016 امضا شد، به ارزش 38 میلیارد دلار کمک نظامی: سالی 3.3 میلیارد تأمین مالی نظامی خارجی به‌علاوه 500 میلیون برای دفاع موشکی. بیشترش باید صرف سلاح آمریکایی شود، پس این کمک یک برنامه صنعتی آمریکایی هم هست. روی این یادداشت، بسته‌های اضطراری می‌آید که کنگره در جنگ‌ها تصویب می‌کند، و انبار سلاح آمریکایی ازپیش‌مستقر در اسرائیل که هر دو ارتش می‌توانند از آن برداشت کنند.
اسرائیل در مقابل چه می‌دهد
جریان یک‌طرفه نیست. اسرائیل به آمریکا داده‌های رزمی واقعی درباره سامانه‌های آمریکایی می‌دهد، از رهگیری‌های پدافندی تا عملکرد هواپیماها، اطلاعاتِ در میدان آزموده درباره ایران و شبکه‌های جهادی، و فناوری‌ای که به سکوهای آمریکایی کوچ می‌کند: دانش پهپادی، سامانه‌های حفاظت زره، ابزارهای سایبری. برای واشنگتن، اسرائیل متحدی تا دندان مسلح و غنی از اطلاعات است در منطقه‌ای که آمریکا حضور خودش را در آن کم کرده است.
سپر دیپلماتیک
در شورای امنیت سازمان ملل، وتوی آمریکا از دهه هفتاد ده‌ها قطعنامه علیه اسرائیل را سد کرده است. این سپر خودکار نیست: دولت‌هایی برای فرستادن پیام رأی ممتنع داده‌اند تا قطعنامه‌ها بگذرند، و هر امتناع در هر دو پایتخت توفانی سیاسی می‌شود.
کجا دعوا می‌کنند
این اتحاد دعواهای واقعی و تکرارشونده دارد: بر سر ساخت‌وساز در شهرک‌ها، بر سر شکل هر دولت فلسطینی، بر سر فروش‌های تسلیحاتی که کاخ سفید برای نشان دادن ناخرسندی عقب می‌اندازد، و بر سر ایران، که اورشلیم اغلب فشار و حمله را ترجیح داده و واشنگتن دو بار توافق مذاکره‌شده را برگزیده است. درام جداگانه‌ای داخلی است: حمایت از اسرائیل، که زمانی در آمریکا محکم دوحزبی بود، امروز میان دو حزب و درون هر یک بسیار متفاوت نظرسنجی می‌شود، و هر دو دولت این را از نزدیک دنبال می‌کنند.
علائم را چگونه بخوانیم
چون سازوکار روزمره است، خبر در انحراف‌ها زندگی می‌کند. محموله‌ای که عقب می‌افتد، «توبیخ خصوصی» که درز می‌کند، امتناعی در سازمان ملل، دعوتی که داده یا دریغ می‌شود: این‌ها زبان اشاره اتحادند. وقتی این بخش گزارششان می‌کند، پرسش همیشه این است: به کدام اهرم دست زده‌اند، لوله سلاح، سپر دیپلماتیک یا آغوش علنی، و این تماس قرار است چه بگوید.
