ورزش اسرائیل غرابتی جغرافیایی بر دوش دارد: کشوری خاورمیانه‌ای که در اروپا مسابقه می‌دهد. پشت این غرابت، یک سلسله بسکتبال، فرهنگ فوتبالی از دل‌شکستگی‌های باشکوه، مدال‌های جودوی المپیک و پرونده‌ای امنیتی نشسته که با هر کاروان سفر می‌کند. این صفحه پس‌زمینه خبرهای این بخش است.
چرا اروپا
اسرائیل پس از استقلال به نهادهای ورزشی آسیایی پیوست، اما امتناع کشورهای عربی و مسلمان از رقابت با آن، به اخراجش از کنفدراسیون فوتبال آسیا در 1974 انجامید. پس از سال‌ها بلاتکلیفی، ورزش اسرائیل در اروپا خانه یافت: یوفا در دهه نود اسرائیل را پذیرفت، و امروز باشگاه‌های اسرائیلی در پلی‌آف‌های اروپایی بازی می‌کنند، تیم‌های ملی در مسابقات قهرمانی اروپا حاضرند و ورزشکاران اسرائیلی در فدراسیون‌های اروپایی اکثر رشته‌ها رقابت می‌کنند. این جابه‌جایی ورزش اسرائیل را نجات داد و سقفش را هم گذاشت، چون صعود از اروپا سخت‌ترین مسیر جهان است.
بسکتبال: سلسله
بسکتبال جایی است که اسرائیل برده است. مکابی تل‌آویو چندین قهرمانی یورولیگ گرفته، نخستین در 1977، وقتی کاپیتانش اعلام کرد «ما روی نقشه‌ایم»، جمله‌ای که اسرائیلی‌ها هنوز نقل می‌کنند، و همچنان پرهوادارترین باشگاه است. بازیکنان اسرائیلی به NBA رسیده‌اند، از عمری کاسپی، نخستین اسرائیلی برگزیده در درفت، تا دنی آودیا. شب‌های بازی اروپایی در تل‌آویو آیینی ملی است.
فوتبال: دل‌شکستگی
فوتبال بزرگ‌ترین رشته و طولانی‌ترین انتظار است. اسرائیل به تنها جام جهانی‌اش در 1970 رسید، ایتالیا و سوئد را به تساوی کشاند و نیم‌قرن است در پی بازگشت است. لیگ داخلی بر رقابت‌های شهری تند می‌چرخد: مکابی و هپوئل تل‌آویو، مکابی حیفا، بیتار اورشلیم، هر یک با سیاست و فرهنگ سکوی خودش. ناکامی‌های صعود گفت‌وگویی ملی و تکرارشونده است و این بخش هر کارزار را همچون درامی که هست پوشش خواهد داد.
پرونده المپیک
تاریخ المپیکی اسرائیل در قاب اندوه و پیروزی دیرهنگام است: کشتار مونیخ 1972، که در آن تروریست‌های فلسطینی یازده عضو کاروان اسرائیل را کشتند، بر هر بازی سایه می‌اندازد. نخستین مدال‌ها در 1992 آمد، نخستین طلا در موج‌سواری بادبانی در 2004، و از آن پس جودو و ژیمناستیک موتورهای قابل‌اتکا شده‌اند؛ مدال‌های ژیمناستیک هنری و ریتمیک در توکیو و پاریس به خرمن جودوکاران پیوست.
سیاست روی سکوها
ورزش اسرائیل هرگز به‌تمامی از مناقشه جدا نمی‌شود. حریفان گاه از رقابت سر باز می‌زنند؛ ورزشکاران اسرائیلی برابر رقیبانی مدال گرفته‌اند که دست نمی‌دادند؛ بازی‌های خارج از خانه عملیات امنیتی‌اند و در دوره‌های پرتنش دیدارهای اروپایی به زمینهای بی‌طرف یا ورزشگاه‌های خالی می‌روند. کارزارهای اخراج اسرائیل از ورزش جهانی در هر دور جنگ سر برمی‌آورند و تاکنون شکست خورده‌اند. وقتی این بخش مسابقه‌ای پشت درهای بسته را پوشش می‌دهد، این همان زمینهای است که با نتیجه نهایی می‌رسد.
